"กล้อง CCD" กลายเป็นคำเรียกลุคดิจิคอมยุค 2000 ชื่อมาจากเซนเซอร์ แต่ลุคมาจากทั้งตัวกล้อง มาดูส่วนผสมทีละอย่าง
CCD คืออะไร
CCD ย่อมาจาก Charge-Coupled Device เป็นเซนเซอร์ภาพที่ใช้ในกล้องคอมแพคดิจิทัลส่วนใหญ่ตั้งแต่ปลายยุค 90 ถึงปลายยุค 2000 มือถือและกล้องสมัยใหม่เกือบทั้งหมดใช้เซนเซอร์ CMOS ที่กินไฟน้อยกว่าและอ่านข้อมูลเร็วกว่า เหมาะกับวิดีโอและการรวมหลายภาพของมือถือ
หลายคนบอกว่า CCD "สีสวยกว่า" ส่วนหนึ่งเป็นเรื่องจริง และอีกมากมาจากการประมวลผล JPEG ของกล้องยุคนั้น ไม่ว่าอย่างไร ลุคที่เราจำได้คือส่วนผสมของสิ่งเหล่านี้
ส่วนผสม
1. ไฮไลต์ขาวโพลน
เซนเซอร์จิ๋วมีไดนามิกเรนจ์แคบ ท้องฟ้า โคมไฟ และหน้าต่างกลายเป็นสีขาวแบน บ่อยครั้งมีแสงเรือง ๆ มือถือยุคนี้พยายามสุดตัวเพื่อไม่ให้เกิดสิ่งนี้
2. ขอบสีเพี้ยน
ขอบม่วงหรือฟ้ารอบขอบที่สว่าง เกิดจากเลนส์เล็กและเซนเซอร์ที่รับแสงจนอิ่มตัว
3. นอยส์สี
ในที่แสงน้อย เงาจะเต็มไปด้วยจุดสีเป็นด่าง ๆ ต่างจากเกรนฟิล์มอย่างสิ้นเชิง
4. ความคมแรงและการบีบอัด JPEG
กล้องเพิ่มความคมแรงและบีบอัดไฟล์ให้พอดีการ์ดความจุน้อย ทำให้ขอบกรอบ ๆ และรายละเอียดเป็นบล็อก
5. แฟลชตรง
แฟลชซีนอนเล็ก ๆ ข้างเลนส์ หน้าสว่าง เงาแข็ง พื้นหลังดำ
6. วันที่
วันที่สีส้มที่มุมภาพ อ่าน วันที่บนภาพทำงานอย่างไร
7. ไฟล์ขนาดเล็ก
กล้องรุ่นแรก ๆ บันทึก 2 ถึง 5 ล้านพิกเซล รุ่นแรกสุดถึงขั้น 640 × 480 (เรื่องกล้องแผ่นดิสก์)
OldCam สร้างลุคนี้อย่างไร
มือถือของคุณใช้เซนเซอร์ CMOS OldCam จึงสร้างส่วนผสมเหล่านี้ขึ้นใหม่ด้วยซอฟต์แวร์ แบบสดในช่องมองภาพ ทั้งไฮไลต์ขาวโพลน ขอบสีเพี้ยน นอยส์สี ความคม ขอบมืด การบีบอัด JPEG แบบยุคนั้น และวันที่ที่ฝังในภาพ แต่ละใน 11 ลุค มีสูตรของตัวเอง ตั้งแต่ Golden Hour โทนอุ่น ไปจนถึง Floppy Disk ขนาด 640 × 480




